Natuurfotograaf en filmmaker Vincent Munier kennen we van The Velvet Queen, waarin hij in het hoogland van Tibet op zoek ging naar de zeldzame sneeuwluipaard. Voor Whispers in the Woods zoekt hij het dichter bij huis: in de uitgestrekte bossen van de Vogezen, de streek waar hij zelf opgroeide.
Munier trekt het bos in met zijn vader Michel en zijn twaalfjarige zoon Simon. Zijn vader leerde hem hier als kind om dieren te observeren, te wachten en vooral goed te luisteren. Nu is Simon ongeveer zo oud als Vincent destijds was en zien we hoe die kennis en liefde voor de natuur van de ene generatie op de volgende wordt doorgegeven.
Veel haast heeft de film niet en dat past precies bij zijn onderwerp. De drie Muniers wachten in schuilhutten, lopen door het bos en proberen dieren te zien die zich nu eenmaal niet laten regisseren. We zien onder andere herten, lynxen en uilen, maar soms gebeurt er lange tijd bijna niets. Juist dat wachten en aandachtig kijken hoort bij de manier waarop Munier de natuur beleeft en fotografeert.
Het resultaat is een rustige en bijzonder mooi gefotografeerde natuurdocumentaire, waarin de dieren en landschappen van de Vogezen minstens zo belangrijk zijn als de mensen. Tegelijkertijd is Whispers in the Woods een persoonlijk verhaal over een vader, een zoon en een kleinzoon die hun fascinatie voor de natuur met elkaar delen.
Wie The Velvet Queen heeft gezien, zal de stijl van Munier herkennen. Wie die film niet kent, kan zonder enige voorkennis aanschuiven. Verwacht geen traditionele natuurdocumentaire vol uitleg en feiten, maar een film die je vooral laat kijken en luisteren en daarvoor ruim de tijd neemt.
